Inmiddels zijn grote overwinningen behaald in het zwembad, althans zo had ik ze een jaar geleden genoemd. Inmiddels vind ik ze zelf niet meer zo groot, maar moedigen de juffen me aan om toch vooral in te zien dat het belangrijke gebeurtenissen zijn.

Zo heb ik de laatste les met flippers aangezwommen en ben ik vanaf de rand het bad ingesprongen (met bodem op 1.50). De les ervoor heb ik in het diepe op mijn rug gezwommen, zonder hulpmiddel. De les daar weer voor driftig gedraaid van buik naar rug en in mindere mate van rug naar buik. En in de eerste les van de genoemde vier heb ik enkele baantjes gezwommen op de buik in het diepe, en heb ik stil op de rug gelegen in het diepe met de juf aan mijn voeten.

Zo opgeschreven is er wel progressie, maar op een of andere manier moet ik dan ook denken dat ik een eerdere les niet durfde vanaf de kant het water in te springen. Dat ik met draaien van rug naar buik toch wel erg graag ga staan nog tussendoor. De paniek die mij overmeesterde toen de juf (onbewust) één voet losliet terwijl ik op de rug lag. (mijn paniek uit zich overigens in ogenschijnlijke kalmte blijkbaar, terwijl het kolkt in mijn hoofd.) Dat watertrappelen zonder ‘flexi’ te gehaast gaat en dat zodra mijn kin het water raakt, ik de rand vastpak om nooit meer los te laten.

De progressie tussen les 1 en 29 is groot in ieder geval. Ik kan zonder angst naar het zwembad fietsen en het zwembadhokje is routine haast. Ik kan mijn hoofd onder water stoppen en doorleven. Ik kan drijven en tegelijk genieten van de rust. Ik kan 2 weken geen les hebben en uitkijken naar de volgende les. Ik kan zwemmen nu zonder diploma, wat veel stoerder is dan zwemmen mét een diploma.